Psy gończe należą do najstarszych ras psów myśliwskich. Zadaniem psów gończych jest głośne gonienie zwierza i napędzanie go na myśliwych. Głośne oszczekiwanie nazywane jest graniem. Do tych psów zaliczyć musimy nasze prastare ogary polskie, wyróżniające się dużym wzrostem, spokojnym usposobieniem i przyjaznym nastawieniem do człowieka. Polska ma stare, wciąż żywe tradycje łowów z ogarami. Świadczy o tym wiele publikacji, z których najstarsza pochodząca z roku 1608, to pierwsze w Polsce dzieło kynologiczne autorstwa Jana hr. Ostroroga, wojewody poznańskiego. Nosi ono tytuł „Myślistwo z ogary”. Pochodzenie nazwy rasy nie jest do końca jasne, natomiast sama rasa wywodzi się od psów św. Huberta. Przez wieki ogar był cenionym towarzyszem myśliwych. Zawirowania historii, a co za tym idzie zubożenie szlachty nieomal doprowadziły do całkowitego zubożenia rasy. Obecnie w Polsce żyje około 400 szt. ogarów polskich. Ogar polski jest psem spokojnym, zrównoważonym i jak inne rasy stworzone do polowania w grupie, niezwykle towarzyski. Potrzebuje kontaktu z człowiekiem. Dobrze sprawdza się w kontaktach z dziećmi. Psy te nie sprawiają problemów związanych z agresywnym zachowaniem, sa łagodne w stosunku do innych psów i zwierząt. Pilnują swojego terenu, ale ogranicza sie to do sygnalizowania obecności intruza. Z pewnością nie sa to psy obronne, chociaż ich wzrost i masa budzą respekt. Ich temperament umożliwił im z powodzeniem adaptacje w warunkach miejskich. W domu sa spokojne, a nawet leniwe i nie domagają się przesady ruchu, chociaż jak każdy gończy lubią wybiegać sie, niezależnie od pogody, najlepiej w grupie innych ogarów. Na spacerach nie są szybkie, ale bardzo wytrwale. OGAR POLSKI - Wzorzec FCI nr 52 Kraj pochodzenia: Polska Data publikacji obowiązującego standardu: 15.11.1966 r. UŻYTKOWANIE: Dawniej ogarów używano w Polsce do polowania głównie na zające, lisy, sarny i dziki, a także na dzikie kaczki, do wypłaszania ich z szuwarów. Obecnie zakaz polowania w Polsce na zające z psami gończymi, z wyjątkiem łowisk górskich, z ogarami poluje się w całym kraju wyłącznie na dziki i lisy. Ogar polski, podobnie jak każdy pies gończy, goni zwierza po ciepłym tropie z głośnym oszczekiwaniem, przy czym głos psa ma brzmienie o tonie niższym, a suki – wyższym. To oszczekiwanie myśliwi nazywają graniem, a głośne ściganie zwierza przez psy – gonem. WYGLĄD OGÓLNY: Pies średniej wielkości, o mocnej, muskularnej, raczej ciężkiej budowie, dającej mu znaczną wytrzymałość, lecz nie szybkość. WAŻNE PROPORCJE: Sylwetka formatu prostokątnego, długość tułowia jest nie co większa niż wysokość w kłębie. GŁOWA: Dość ciężka, z profilu ma wygląd średniej długości prostokąta. Mózgoczaszka i kufa jednakowej długości, mózgoczaszka szeroka, umiarkowanie wysklepiona miedzy uszami, łuki brwiowe dobrze rozwinięte, guzowatość potyliczna bardzo wyraźna. Stop dobrze zaznaczony. Trzewioczaszka: Nos duży, szeroki i ciemny. Kufa długa, z profilu głęboka i tępo zakończona, nie klinowata ani spiczasta. Grzbiet nosa prosty. Górna linia kufy z linią czołową tworzą kąt rozwarty. Wargi górne grube ze zwisającymi faflami, w kątach warg tworzą się wywinięte na zewnątrz fałdy. Uzębienie mocne, białe, pełne, zgryz nożycowy. Oczy nieco skośne, niezbyt głęboko osadzone, ciemnobrązowe, o łagodnym wyrazie, u starszych psów dolne powieki mogą być obwisłe. Uszy wiszące, dość nisko osadzone, średniej długości i szerokości, na końcach lekko zaokrąglone, przednimi brzegami, zawiniętymi ku policzkom, szczelnie do nich przylegają. SZYJA: Średniej długości, o prostej linii karku, muskularna, dość gruba, zwłaszcza przy barkach, luźna skóra tworzy sfałdowane podgardle. TUŁÓW: Górna linia prosta. Kłąb wyraźnie zaznaczony. Grzbiet długi, szeroki, dobrze umięśniony. Lędźwie stosunkowo krótki. Zad szeroki, muskularny, dość długi, lekko zaokrąglony. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca do łokci, umiarkowanej szerokości, o znacznej pojemności. Zebra prawdziwe i rzekome są długie i dobrze wysklepione, ustawione prawie pionowo. Linia dolna: brzuch nie podkasany, boki pełne, słabizny krótkie. OGON: Gruby, stosunkowo nisko osadzony, opuszczony w dół sięga nieco poniżej stawu skokowego, lekko wygięty, w powolnym ruchu uniesiony nieco do góry, lecz nie zakręcony. Podczas gonu pies trzyma go poniżej linii grzbietu z lekkim odchyleniem na bok. Pokryty dłuższym włosem od spodu. KOŃCZYNY: Kończyny przednie muskularne o mocnym kośćcu, oglądane od przodu proste, równolegle ustawione, widziane z boku przedramiona są pionowo ustawione. Długość nóg równa się połowie wysokości w kłębie lub nieco więcej. Łopatki długie, skośno ustawione, dobrze umięśnione. Łopatka tworzy z ramieniem kąt ok. 100º. Ramiona średniej długości, ukośnie skierowane do tyłu. Łokcie powinny przylegać do tułowia i nie być wciśnięte, ani odstające. Przedramiona długie, o mocnym kośćcu i sprężystych ścięgnach. Nadgarstki szerokie, bez zgrubienia i śladów krzywicy. Śródręcza dość krótkie i ustawione lekko dosiebnie. Łapy ściśle zwarte, okrągłe, palce dobrze wygięte z jędrnymi opuszkami. Pazury grube, czarne, przy palcach białych są barwy rogowej. Kończyny tylne oglądane z boku są odstawione nieco do tyłu, widziane od tyły proste równoległe. Udo długie, szerokie i muskularne. Kąt w stawie biodrowym ok. 100º. Stawy kolanowe dobrze kątowane. Podudzia średniej długości, o mocnym kośćcu, muskularne, skośnie skierowane do tyłu. Stawy skokowe dobrze wątkowane. Kość piętowa mocna. Śródstopia dość długie i ustawione prawie pionowo. Łapy jak u kończyn przednich. CHODY: Powolny kłus. Podczas gonu niezbyt szybki galop. SKÓRA: Na tułowiu i kończynach gładka, ściśle przylegająca, na czole tworzy zmarszczki, a na podgardlu fałdy. OKRYWA WŁOSA: Włos na głowie, kufie , uszach i nogach krótki, gładki, na pozostałych częściach ciała średniej długości, gruby i twardy. Na karku, pośladkach i spodzie ogona nieco dłuższy. Pod włosem okrywowym występuje gęsty i miękki podszerstek. Umaszczenie – sierść koloru czarnego lub ciemnoszarego okrywa w kształcie czapraka cały kark, zachodząc nieco na tył głowy, cały grzbiet aż do ogona, boki tułowia i wierzch ogona.; na głowie, szczególnie nad oczami, na kufie, uszach, przodzie szyi, na barkach, przedpiersiu, podbrzuszu, udach oraz nogach przednich i tylnych występuje podpalanie o odcieniu od ciemnożółtego do mahoniowego; uszy są zawsze ciemniej umaszczone. Dopuszczalne są: biała strzałka na głowie i grzbiecie nosa, biała plamka na piersi, białe dolne części kończyn lub same palce oraz koniec ogona. WZROST I WAGA: Wysokość w kłębie: - psy: 56 – 65 cm - suki: 55 – 60 cm Waga: - psy: 25 – 32 kg - suki: 20 – 25 kg WADY: Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia. Słabo rozwinięte łuki nadczołowe i guzowatość potyliczna; spiczasta lub niedostatecznie głęboka kufa; zbyt długi lub krótki i odstające uszy; czarne umaszczenie kufy; jasna barwa oczu; braki w uzębieniu; cienki i długi za krótki, słabo owłosiony albo zakręcony ogon; cienka, miękka sierść; brak podszerstka. UWAGA: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo rozwinięte jądra, umieszczone całkowicie w worku mosznowym.